X
تبلیغات
رایتل
 
کامپیوتر و شبکه آموزش مشاوره, نصب و پشتیبانی شبکه تلفن:26100584
مشاوره اجرا پشتیبانی شبکه های کامپیوتری -دوربین مداربسته-سانترال -ویپ-راهکارهای جامع امنیت
آخرین مطالب
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • تعداد بازدیدکنندگان: 393920

پس از فاش شدن اطلاعاتی از پلی استیشن جدید و معرفی کنسول بعدی مایکروسافت در E3 2016 بود که بازار اخبار و گمانه زنی در مورد مقایسات و برتری‌های احتمالی هر یک داغ شد. اما معیار پر تکرار ترافلاپس در این میان چیست و چه نقشی دارد؟

 

مدت‌ها پیش از این وقتی که اولین مشخصات پلی استیشن 4 و ایکس باکس وان به بیرون درز کرد، در یک مقایسه‌ی کلی تفاوت بارزی میان راندمان گرافیکی این دو کنسول محرز و برجسته شد. کنسول مایکروسافت –دست کم در ابتدا و قبل از بهینه سازی‌های نهایی دارای ۱.۲۳ تِرافِلاپس (Teraflops) توان پردازشگر گرافیکی بود، در حالی که ماشین سونی با ۱.۸۴ ترافلاپس به میزان قابل توجهی جلوتر قرار داشت. دستِ کم  روی کاغذ این تفاوت بسیار فاحش و با فاصله دیده می‌شد. با این اوصاف حتی قبل از این که اصلا کنسولی به فروش رسیده باشد، مایکروسافت به نظر به دردسر افتاده بود. آمار و ارقام ابتدایی برآورد می‌کردند که پلی‌استیشن 4 به میزان ۵۰ درصد توان گرافیکی بیشتری نسبت به ایکس‌باکس وان دارد، یک معیار فوق العاده مهم برای گیمرها که مشتاق هستند تا ببینند نسل بعدی کنسول‌ها قوی‌ترین سخت افزار ممکن را عرضه می‌کنند.

 

حالا به نظر می‌رسد که جایگاه برخورداری از مشخصات برتر با رونمایی از محصولات بعدی دچار دگرگونی شده است. پلی استیشن 4K Neo فعلا به صورت غیر رسمی ۴.۲ ترافلاپس توان دارد، در حالی که Project Scorpio، کنسول بعدی مایکروسافت آن را به حدود ۶ ترافلاپس ارتقا داده است، ارتقایی که نشانگرِ ۴۳ درصد برتری است. البته تمام این پیشرفت‌ها فوق العاده و خوشحال کننده هستند، اما سوال این است که ترافلاپس چیست و تا چه حدی این تفاوت فاحش میان مشخصاتِ کنسول‌ها نشان دهنده‌ی تفاوت راندمان واقعی و سرانجام تفاوت تجربه در گیم پلی بازی‌های هر یک از این کنسول‌ها خواهد بود؟

 

در سطح پایه، یک ‘فلاپ’  یک عملیات اعشاری و واحد بنیادی توان محاسباتی است. وقتی که این معیار به فناوری گرافیکی AMD در قلب کنسولِ مایکروسافت و سونی اِعمال می‌شود، محاسبه بسیار ساده به نظر می‌رسد. می‌توانید تعداد هسته‌های سایه زن یا پردازشگرهای گرافیکی را در فرکانسِ کاری یا کلاکِ GPU ضرب کنید. در سخت افزارِ AMD در هر CU (مخفف Compute Unit) تعداد ۶۴ واحد سایه زن تعبیه شده است و با این حساب کنسول مایکروسافت که ۱۲ واحد CU دارد باید تعداد کلِ ۷۶۸ هسته‌ی سایه زن و کنسول سونی که ۱۸ واحد CU دارد باید ۱۱۵۲ سایه زن را داشته باشد. فرکانس کاری این دو کنسول نیز به ترتیب ۸۵۳ و ۸۰۰ مگاهرتز هستند.



0       نظرات
چهارشنبه 30 تیر‌ماه سال 1395 :: 11:59 ب.ظ
آرش

برای پردازنده های Skylake-X و Kaby Lake-X اینتل به مادربرد جدید نیاز دارید

برخلاف AMD، اینتل علاقه عجیبی به تغییر سریع سوکت پردازنده های خود دارد، طبق یک اسلاید لو رفته، جانشین پردازنده های Broadwell-E با نام  Skylake-X و Kaby Lake-X برپایه یک سوکت پردازنده جدید به نام LGA 2066 هستند، بنابراین با مادربردهای سوکت LGA-2011-3 فعلی سازگاری نخواهند داشت.


 این پلتفرم جدید Basin Falls نام دارد که از پردازنده های جدید، چیپ ست ها و یک سوکت جدید به نام سوکت R4 تشکیل شده است. این سوکت دارای 2066 پین (پایه) است و میزبان پردازنده های سری Skylake-X و Kaby Lake-X  خواهد بود.

سری Skylake-X که جانشین Broadwell-E فعلی می شود، دربرگیرنده پردازنده های شش، هشت و ده هسته با توان حرارتی حدود 140 است. طبق اسلایدهای لو رفته، سری Kaby Lake-X دربرگینرده پردازنده های چهار هسته نیز خواهد بود اما محدودیت هایی از جمله تعداد کمتری خط ارتباطی PCI Express، پشتیبانی از تنها پیکربندی حافظه دوکاناله و فقدان فناوری Boost 3.0 دارد. در کنار پردازنده های جدید، اینتل چیپ ست های جدیدی نیز معرفی خواهد کرد که دارای کنترلر USB 3.0 مجتمع با پشتیبانی از 10 عدد درگاه USB 3.0 و کنترلر SATA 6Gb/s با پشتیبانی از 8 درگاه هستند. هنوز مشخص نیست این چیپ ست ها دارای کنترلر مجتمع USB 3.1 باشند اما می دانیم تا 24 خط ارتباطی PCI Express 3.0 و کنترلر شبکه LAN مجتمع دارند.


 آنطور که پیداست، کنترلر حافظه پردازنده های جدید اینتل  از ماژول های حافظه رم DDR4 با فرکانس حداکثر 2666 مگاهرتز تحت پیکربندی یک شکاف به ازای هر کانال و 2400 مگاهرتز تخت پیکربندی دو شکاف به ازای هر کانال پشتیبانی می کنند.

طبق اسلایدهای مذکور، پردازنده های Skylake-X و Kaby Lake-X در نیمه دوم سال میلادی 2017 عرضه می شوند.



0       نظرات
چهارشنبه 30 تیر‌ماه سال 1395 :: 11:48 ب.ظ
آرش

 

شرکت مایکروسافت با همکاری کمپانی کنونیکال، موفق به ایجاد زیرسیستمی شدند که قادر به اجرای کدهای باینری گنو/لینوکس می باشد. بدین ترتیب دریچه ی جدیدی برای وارد کردن نرم افزارهای لینوکسی به دنیای ویندوز، باز شده است. اکنون، کاربران ویندوزی به راحتی می توانند دسکتاپ یونیتی و XFCE را بر روی ویندوز ۱۰ خود، نصب کنند.

 

این اتفاق یکی از مهم‌ترین رویدادهای ممکن برای ویندوز است: سازگاری با لینوکس. در ماه آوریل، مایکروسافت اعلام کرد در حال توسعه ی زیرسیستمی است که طی آن بتواند نرم افزارهای لینوکسی را به صورت موازی بر روی ویندوز، اجرا کند. بنابراین، محیط دسکتاپ یونیتی اوبونتو، به زودی قابل نصب بر روی ویندوز خواهد شد. در به روز رسانی بعدی ویندوز ۱۰، منتظر تغییرات زیادی از سوی یونیتی اوبونتو در محیط ویندوز خواهیم بود.

 

همان‌طور که می دانید، یونیتی رسما به عنوان رابط کاربری گرافیکی اوبونتو انتخاب شده است، چرا که با تمام انواع صفحه نمایش سازگار است و علاوه بر این، رابط آشنایی برای کاربران لینوکسی به شمار می رود.

 

واضح است که یونیتی، هنوز به طور یقین بر روی سیستم‌های مایکروسافت، قابل اجرا نیست، اما رابط کاربری آن با موفقیت بر روی زیرسیستم لینوکس/ویندوز و در محیط بش، آزموده شده است.

 

پس از اعمال اصلاحات و بهبودهای لازم، تصمیم بر آن شد تا این رابط گرافیکی در ویندوز ۱۰ گنجانده شود. این امر، با ایجاد ژانرهای متفاوت، قطعاً تمام کاربران اوبونتو را غافلگیر خواهد کرد.

 

برای دست یابی به این شاهکار عجیب و غریب، اعضای جامعه اولین اسکرین شات های مربوط به یونیتی را به همراه XFCE 4 در گیت هاب منتشر کردند. اگر چه هنوز خطاها و مشکلات زیادی برای این کار وجود دارد، اما سرعت و عملکرد بالای آن، همه را شگفت زده کرده بود. با کمی صبر و تلاش  بیشتر، بالاخره علاقه مندان به این پروژه موفق به انتشار یک رابط مناسب شدند. همین که این اینترفیس، دیگر به صورت ماشین مجازی نمی باشد، باعث می‌شود با سرعت بیشتری بتوان بین دو محیط جا به جا شد.

 

به نظر می‌رسد برای دنیای متن-باز، گام جدیدی در راستای قابلیت استفاده در ویندوز برداشته شده باشد، اما بهر حال زمان مشخص خواهد کرد که این دو فلسفه تا چه مدتی می‌توانند در صلح به سر ببرند.



0       نظرات
دوشنبه 28 تیر‌ماه سال 1395 :: 07:54 ب.ظ
آرش
   1      2       3       4       5    >>